မုိးခါးေရ

ေန႔စဥ္ႏွင့္ အမွ် ဘတ္စ္ကား စီးရသည့္ ဒုကၡကို ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ညစ္လွၿပီ ျဖစ္သည္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ မစီးခ်င္ေတာ့။

ကိုယ္က က်ဴရွင္ဆရာ ဆိုေတာ့ စာသင္ခ်ိန္ေတြကို အခ်ိန္ကိုက္ ေရာက္ရန္အတြက္ ဘတ္စ္ကားေတြကို အားကိုးရသည္။ ကိုယ္ပိုင္ ကားစီးရန္ အတြက္ အိပ္မက္ထဲတြင္ပင္ မရင္းႏွီးေသးေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ဘတ္စ္ကားေတြႏွင့္ ပတ္သက္ေနရတုန္း ရွိေသးသည္။

တစ္ေနရာရာကို  စာသင္ သြားရေတာ့မည္ ဆိုလွ်င္  ကိုယ္က အခ်ိန္အတိအက်  ေရာက္ေနမွ ျဖစ္မည္။ ေနာက္က်ေန၍ မျဖစ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေန႔စဥ္ႏွင့္ အမွ် ခရီးတိုေတြကို မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ  ျဖတ္သန္းေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေနသည့္ ေျမာက္ဥကၠလာပမွ လိႈင္သာယာ။ လိႈင္သာယာမွ ေတာင္ဥကၠလာ။ ထိုမွတစ္ဆင့္ မဂၤလာဒံု၊ ကမၻာေအး အစရွိသျဖင့္ အရပ္ ေလးမ်က္ႏွာကို ဥဒဟို ေျပးလႊား ေနရသည္။

လွည္း

ၾကာေတာ့လည္း ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ တိတိက်က် ဆုိရရင္ အခု အျဖစ္ အပ်က္ကေလးဟာ ႏွစ္ေပါင္း အစိတ္ (ႏွစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္)ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္ ရွိေရာေပါ့။ ပံုျပင္ တစ္ပုဒ္ ဆုိရင္ေတာ့ “ဟိုး ေရွးေရွးတုန္းက” လုိ႔ေတာင္ ဆုိႏိုင္တဲ့ အေနအထားကို မရဲတရဲ ေခ်ာင္းၾကည့္လုိ႔ ရၿပီ ဆုိပါေတာ့။

အဲဒီတုန္းက ၿမိဳ႕ကေလး တစ္ၿမိဳ႕ရွိတယ္။ အဲဒီ ၿမိဳ႕ကေလးမွာ ရပ္ကြက္ကေလး တစ္ခုလည္း ရွိတယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။
_ _ _
ကိုစိန္တြဲဆုိတာ အဲဒီ ရပ္ကြက္ကေလးရဲ႕စီးပြားေရး ေစ်းကြက္ကို ေၾကေၾကညက္ညက္ သိေနသူလုိ႔ ဆုိၾကတယ္။
အရင္ကေတာ့ သူလုိ ကိုယ္လုိ ထူးမျခားနားပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ နည္းနည္းေလး ေခ်ာင္လည္လာတယ္။ အခုဆုိရင္ တစ္ရပ္ကြက္လံုးမွာ ရွိတဲ့ စီးပြားေရး ေတာင့္တင္းသူေတြ စာရင္းထဲမွာေတာင္ ပါလာၿပီလုိ႔ အတြင္းသိေတြက ဆုိၾကတယ္။

သာမန္ လက္လုပ္ လက္စား ဘ၀ကေန ကိုစိန္တြဲတုိ႔ ကံထ လာပံုကိုလည္း ၾကည့္ဦး။ ဘယ္ကေန ဘယ္လုိ အဆက္အသြယ္ ရသြားတယ္ မဆုိႏိုင္ဘူး။ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕အစြန္မွာ ရွိတဲ့ ေလယာဥ္ကြင္းက စြန္႔ပစ္ ပစၥည္းေတြကို ေလလံ ရလာတယ္။ စြန္႔ပစ္ ပစၥည္းေတြဆုိတာ တျခား မဟုတ္ဘူး။ ေလယာဥ္ကြင္းရဲ႔ ပတ္ပတ္လည္မွာ ရွိတဲ့ ဟိုတယ္ေတြ၊ စားေသာက္ဆုိင္ေတြကေန စြန္႔ပစ္လုိက္တဲ့ စားေသာက္ဆုိင္ေတြကို ဆုိလုိတာ။ အတိအက် ေျပာရရင္ ေကာ္ဘူးေတြ၊ ေကာ္ခြက္ေတြ၊ ေကာ္ဇြန္းေတြ ဆုိပါေတာ့။

အဲဒီ ပစၥည္းေတြ အတြက္ ကိုစိန္တြဲက မနက္ေလးနာရီ ဆုိရင္ လက္တြန္းလွည္း တစ္ခုကို ေဂ်ာက္ဂ်က္ျမည္ေအာင္ တြန္းရင္း ထြက္သြား တတ္တယ္။ သူ႔အဆုိ အရေတာ့ ေလယာဥ္ကြင္းကို သံုးနာရီေလာက္ ၾကာေအာင္ တြန္းရတယ္ဆုိပဲ။ ေရာက္ၿပီ ဆုိတာနဲ႔ ခုနဆုိင္ေတြကို တစ္ဆုိင္၀င္ တစ္ဆိုင္ ထြက္လုိက္သိမ္း ေတာ့တာပဲ။ တစ္ခါတေလ ေလယာဥ္ေတြေပၚက စြန္႔ပစ္ထားတဲ့ ပစၥည္းေတြေတာင္ ပါလာတတ္တာေပါ့။ အဲဒါေတြကို ပလပ္စတစ္ အိတ္ေတြနဲ႔ စုထည့္ၿပီး လွည္းေပၚတင္တြန္း လာေတာ့တာပဲ။ ရပ္ကြက္ထဲကို ဆယ္နာရီခဲြ ဆယ့္တစ္နာရီ ဆုိရင္ ေရာက္ၿပီ။ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြကလည္း ကိုစိန္တြဲ လွည္းႀကီး လမ္းထိပ္ကေန ခ်ဳိး၀င္လာတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ အနည္းဆံုးေတာ့ လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္လာၾကေတာ့တာပဲ။

တခ်ဳိ႔ မိန္းမေတြ ဆုိရင္ အဲဒီလွည္းႀကီး အိမ္ေရာက္ ေအာင္ေတာင္ မေစာင့္ဘဲ အတင္းကာေရာ ေျပးလိုက္ လာၾကတဲ့ သူေတြေတာင္ ရွိတယ္။ ဒါဟာ တစ္ေန႔တည္း ကိစၥ မဟုတ္ဘူး။ ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္း ဒီအတုိင္း ျဖတ္သန္းေနက်။ တစ္လမ္းလံုးေရာ တစ္ရပ္ကြက္လံုးပါ ယဥ္ပါးေနက် ကိစၥ။ သူ႔ လွည္းႀကီးကလည္း စိတ္၀င္ စားစရာကိုး။ အဲဒီ လွည္းေပၚမွာ ပါလာတဲ အိတ္ေတြထဲမွာ ဘာေတြပါလာမယ္ ဆုိတာ ဘယ္သူမွ အတပ္သိတာ မဟုတ္ဘူး။ယုတ္စြ အဆံုး ကိုစိန္တြဲ ကိုယ္တုိင္ေတာင္ မသိဘူး။

အရင္ ပါလာေနက် ပစၥည္းေတြကေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ေကာ္ဘူးေတြ၊ ေကာ္ခြက္ေတြ၊ ေကာ္ဇြန္းေတြပါပဲ။ တစ္ခါတေလ ဆိုရင္ ထူးထူးျခားျခား ကက္ဆက္ေတြ ေတာင္ ပါလာတတ္တာ။ အဲဒီ ကက္ဆက္ေတြကလည္း အေဟာင္းေတြ အပ်က္ေတြ မဟုတ္ဘူး။ ဓာတ္ခဲထည့္ၿပီး ဖြင့္မယ္ဆုိရင္ ႏွစ္လ၊ သံုးလ ေလာက္ကို ေပ်ာ့ေပ်ာ့ကေလး ဖြင့္လုိ႔ ရႏုိင္တဲ့ အေဟာင္းေတြ။
ထားပါ . . .။

ခုန လူေတြက အဲဒီကက္ဆက္ အထိေတာင္ စိတ္၀င္စားႏုိင္ ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ အဓိက အေနနဲ႔ ဘာအစားအေသာက္ေတြ ပါလာမလဲ ဆုိတာေလာက္ပဲ စိတ္၀င္စားတာ။ အဲဒီ အစား အေသာက္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဒီလူေတြ စိတ္၀င္စားၾကတာလည္း မေျပာနဲ႔ေလ။ ဥပမာ “ၾကက္သား”ဆုိတာ သူ႔ေခတ္ သူ႔ အခါနဲ႔ ၾကည့္ရင္ ဒီလူေတြ အတြက္က ျပဒါးတစ္လမ္း၊ သံတစ္လမ္း မဟုတ္လား။ မျဖစ္မေန၊ တစ္ေယာက္ေယာက္က ပြေပါက္ တုိးလာလုိ႔ ျဖစ္ျဖစ္၊ လူမမာတစ္ေယာက္က ေသြးေတာင္းလုိ႔ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေစ်းထဲမွာ သြားရွာမိရင္ ရွားရွားပါးပါး တစ္သည္ေလာက္ ဆီမွာ အျမင့္ဆံုး ေစ်းႏႈန္းနဲ႔ ပန္းပန္ေနတတ္တာမ်ဳိး။ ဒါေတာင္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ၾကက္သန္႔သန္႔ မဟုတ္ဘူး။ အနည္းဆံုး ေရႏွစ္က်ပ္ခဲြသားေလာက္ေတာ့ ဓာတ္ျပဳၿပီးသားပဲ။ ဒီေတာ့ ၀ယ္သူ အေနနဲ႔ ေက်နပ္နပ္ မေက်နပ္နပ္ ေအာင့္အည္းၿပီး လက္ခံ ၾကရတာ မဟုတ္လား။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ဒီလုိသာမန္ လက္လုပ္လက္စား ပ်ံက်ရပ္ကြက္ ကေလးမွာရွိတဲ့ သူေတြကေရာ ၾကက္သားဆုိရင္“ဘယ္ပန္းခ်ီ ေရးလုိ႔မမီ” ျဖစ္ေနတာဟာ ဘယ္မွာ လာဆန္းမွာလဲ။ ဒါေပမယ့္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ဆင္းရဲျခင္းနဲ႔ လည္ပင္းဖက္ ေပါင္းသင္းလာတဲ့ ဒီလူေတြဟာ အခုလုိ ကိုစိန္တြဲ လွည္းႀကီးနဲ႔ အေၾကာင္းပါၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ၾကက္သားရဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာဟာ လူတုိင္း မုန္းသြားရတဲ႕ ကုန္ပစၥည္းဘ၀ကို အလုိလုိ ရာထူး က်သြားရေတာ့တာေပါ့။
_ _ _
ဒီလမ္းကေလးထဲမွာ မနက္ ဆယ္နာရီခြဲ ဆယ့္တစ္နာရီရဲ႔ လူအစည္ကားဆံုး အရပ္ကို ျပပါဆုိရင္ ထံုးစံအတိုင္း ကိုစိန္တြဲရဲ႔ အိမ္ေရွ႔ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္၊ အဲဒီ ေနရာမွာ၊ အဲဒီေခတ္ရဲ႔ လူတန္းစား ေပါင္းစံုကို အသြင္ သ႑ာန္မ်ဳိးစံုနဲ႔ ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။ အထူးသျဖင့္ အမ်ဳိးသမီးေတြ ဆုိပါေတာ့။

အဲဒီ အမ်ဳိးသမီးေတြထဲမွာ ဆံပင္ ဖြာလန္က်ဲနဲ႔ ကပိုက႐ို မိန္းမေတြ ပါမယ္။ အေရာင္အေသြး မႈန္မြဲမြဲနဲ႔ အိုးမည္းႏုိင္းခ်င္း ႐ုပ္ေတြပါမယ္။ သနပ္ခါးေရက်ဲ မ်က္ႏွာ မည္းမည္းေတြေပၚမွာ ရဲရဲ ထေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းထူထူေတြ ပါမယ္။ ႏွပ္ေခ်းထူ လဗ်စ္နဲ႔ ကေလးတုိးလုိ႔ တြဲေလာင္းေတြ ပါမယ္။ ေနာက္ၿပီး အလြယ္တကူ ရင္လ်ား ထားတဲ႕သူေတြပါမယ္။ တခ်ဳိ႔က အထဲမွာရွိတဲ့ ေခြၽးခံ ေဘာ္လီကိုေတာင္ မခြၽတ္ႏုိင္ဘဲ ရင္ဘတ္ေပၚ လံုခ်ည္တင္ စည္းထားသူေတြ၊ ဖိနပ္မပါတဲ့ သူေတြ၊ ေဘာင္းဘီတုိေတြ၊ လံုခ်ည္ တုိေတြဆုိတာ မသိရင္ ပါေဖာမင့္ ယိမ္းတိုက္ ေနသလုိမ်ဳိးစံုမွစံု။

မသာကုိယ္စားလွယ္

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္၏ ေနာက္ေဖးဘက္ လမ္းမဆီမွ သံေ၀ဂ လကၤာမ်ားကို ရြတ္ဆုိသြားသံ ၾကားတုိင္း ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွ “သြားျပန္ၿပီ တစ္ေယာက္” ဟု ျမည္တမ္းမိ တတ္ပါသည္။

လက္ရွိ ကၽြန္ေတာ္ ေနေသာ ရပ္ကြက္ ကေလးသည္ ေရေ၀းသုသာန္ႏွင့္ အတန္ငယ္ နီးသျဖင့္ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ဆုိသလုိ ထုိအသံေတြကို ၾကားေနရေလ့ရွိပါသည္။ လမ္းမႀကီးေပၚတြင္ အသုဘ ယာဥ္မ်ား၊ ေသဆံုးသြားသည့္ လူမ်ားကို သယ္ယူ၍ ေရေ၀းအေအးခန္းသို႔ ပို႔ေဆာင္ ေပးေနေသာ ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရး ယာဥ္မ်ား၊ အသုဘ ခ်လာစဥ္ လုိက္လံပို႔ေဆာင္ ေပးေလ့ရွိသည့္ ယာဥ္တန္းမ်ားကို တစ္ေန႔မျပတ္ ေတြ႕ျမင္ရတတ္ေလ့ ရွိပါသည္။

တစ္ခါတစ္ခါတြင္ ပ်င္းပ်င္း ရွိသျဖင့္ လမ္းထိပ္ထြက္၍ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ထုိင္ေနလွ်င္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ တစ္ခါတစ္ခါ သြားသြားလာလာျဖင့္ ထုိလမ္းကို ျဖတ္မိလွ်င္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အသက္အရြယ္ အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ မကြဲျပား၊ က်ားမ မေရြးေသ ဆံုးေနၾကသည္ကို စိတ္မခ်မ္း ေျမ့ဖြယ္ ေတြ႕ျမင္ေနရတတ္ ပါသည္။ ထု႔ိေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ထုိကိစၥသည္ အေတာ့္ကို ယဥ္ပါးေနက် ကိစၥဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။

ထုိ႔နည္းတူ ဒီရပ္ကြက္ ကေလးတြင္ ေနထုိင္ၾကကုန္ေသာ ရပ္ကြက္သူ ရပ္ကြက္ သားအားလံုး အတြက္လည္း ယဥ္ပါးေနေသာ ကိစၥသာ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ မည္သူမဆုိ ဒီရပ္ကြက္သား မွန္လွ်င္ ေမာ္ ေတာ္ကားမွန္မ်ားတြင္ တပ္ဆင္ထားေလ့ ရွိေသာ ဦးဘယ္ သူ ေဒၚဘယ္၀ါ အသက္ ဘယ္ေလာက္ “ေကာင္းမႈ” ဆိုသည့္ စာတန္းမ်ားကို ရင္တြင္းမွ ခံစားခ်က္ မပါဘဲ လိုက္လံဖတ္႐ႈ ေနတတ္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

ေျခရာမဲ့မ်က္၀န္းမ်ား

ဒီလမ္းထဲကို ကြၽန္ေတာ္ေျပာင္း လာတာ သိပ္မၾကာေသးဘူး။ ေစ့ ေစ့ေပါက္ေပါက္တြက္ၾကည့္လိုက္ ရင္ သံုးလေလာက္ကို သီသီကေလး ပဲ စြန္းဦးမယ္။ ေသခ်ာတာက ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေရာက္စတုန္း ကလို အိုးတိုးအမ္းတမ္းနဲ႔ မေနတတ္ မထိုင္တတ္ မျဖစ္ေတာ့သလို လမ္း သူလမ္းသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ လည္း မ်က္မွန္းတမ္းမိ႐ံုေ လာက္ ေတာ့ ရွိေနပါၿပီ။ ေသြးေသာက္ညီ အစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြလို စည္းလံုး ညီၫြတ္တဲ့အဆင့္ထိေတာ့ မေရာက္ ေသးဘူးေပါ့။လမ္းကေလးရဲ႕ ပံုစံကလည္း သာမန္ပ်ံက် ဆန္ဆန္ ရပ္ကြက္ ကေလးထဲက လမ္းကေလးဆိုေတာ့ ခံ့ခ့ံညားညား သိပ္မရွိလွဘူးေပါ့။ လက္လုပ္လက္စားေတြ ေဖာျခင္း ေသာျခင္းနဲ႔ ရင္ခ်င္းအပ္ေက်ာခ်င္း ကပ္ၿပီး   ေထာက္ကန္ထားတဲ့ ပတ္ ဝန္းက်င္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ့္ အေနနဲ႔ အလြယ္တကူ ေပ်ာ္ဝင္ဖို႔ သိပ္မခက္ လွပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ လူသစ္ပီပီ ေနရထိုင္ရတာ အသားမက်ေ သးတဲ့အခါ ကသိကေအာက္ ေတာ့ ႏိုင္တုန္းပဲ။ဒီလမ္းကေလးထဲမွာ ေနရတာ ဟာ ကြၽန္ေတာ့္အဖို႔ ဘာမွမေထာင္း တာေပမယ့္ တစ္ေန႔ကို ႏွစ္ႀကိမ္ ေလာက္ စိတ္ညစ္ရ တာမ်ဳိးရွိတယ္ ဆုိပါေတာ့။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အဲဒီ အခ်ိန္ေတြဟာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ေရာ႐ုဝက လမ္းသြယ္ေတြထဲမွာ စိတ္မခ်မ္းသာစြာ ေလွ်ာက္ေနရ တယ္လို႔ကို ထင္မိ တာ။ ပထမ အခ်ိန္က ကြၽန္ေတာ္အလုပ္သြားတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္ၿပီး ဒုတိယက ျပန္ခ်ိန္လို႔ ပဲ ဆုိၾကပါစို႔။မနက္မိုးလင္းလို႔ အိမ္ကထြက္ ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ရန္သူ႔ နယ္ေျမထဲ သြားလာလႈပ္ရွား ေနရတဲ့ ေျပာက္က်ားတပ္သားတစ္ ေယာက္လို အႏၲရာယ္ကို ၾကည့္ ေရွာင္ေနရေတာ့တာ။ သတိကိုၿမဲၿမဲ ကပ္ၿပီး ေရွာင္ရတိမ္းရ မယ့္ ေသနဂၤ ဗ်ဴဟာေတြကိုပါ တြက္ခ်က္ထားရ တာ။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္ကထြက္ေတာ့ မယ္ဆိုရင္ အိမ္ေရွ႕ဖိနပ္ခြၽတ္နားမွာ အေတာ္ၾကာၾကာထိုင္ရင္း အႀကံ ယူေနရတတ္တယ္။ ဘယ္လို ခြန္ အားသတိၱေတြနဲ႔ ဒီလမ္းကိုျဖတ္ရင္ ေကာင္းမလဲဆိုၿပီး ႀကိဳႀကိဳတင္တင္ စီစဥ္အကြက္ခ်ရတဲ့သေဘာပါ။ ေနာက္ဆံုး မထူးပါဘူးဆိုၿပီး အိမ္ေပၚကဆင္းလိုက္တာနဲ႔ တစ္ ၿပိဳင္ နက္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ေတြ ရႊဲရႊဲစိုေနတဲ့ မ်က္လံုးေပါင္း မ်ားစြာက မလြတ္တမ္း ၾကည့္ေန ၾကေတာ့မယ္ဆိုတာကို အတပ္သိ ထားၿပီးသား။ အဲဒီအခါက်ရင္ ကြၽန္ ေတာ္က အားနာစိတ္နဲ႔ တစ္ဆိုင္ ဆိုင္ကို မျဖစ္မေနဝင္ရေတာ့မယ္ ေလ။ တကယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္က ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ဝင္လိုက္ၿပီဆိုရင္ ေစ်းတန္းေလးလိုျဖစ္ေနတဲ့ တျခား ဆုိင္က ေစ်းသည္ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာ ေတြဟာ ကြၽန္ေတာ့္ကိုလွမ္းၾကည့္ေန ရာကေန နံရံကို ေဘာလံုးပိတ္မွန္ လိုက္သလို ဒိုင္းခနဲ လည္ထြက္ သြားၾကလိမ့္မယ္။

စည္း

ကၽြန္ေတာ္ လူမွန္း သိတတ္စ အရြယ္ ကတည္းက ဦးႏိုင္၀င္းရဲ႔ လက္ေပၚမွာ ႀကီးလာ ခဲ့ရတာ။

ဒါေၾကာင့္လည္း သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ ခင္မင္ ေနမိတာ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အေဖ၊ အေမနဲ႔ က်န္မိသားစု ၀င္ေတြကေတာ့ ဦးႏိုင္၀င္းကို သိပ္မႏွစ္ၿမိဳ႕ၾကဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူတို႔အျမင္မွာ ဦးႏိုင္၀င္းက ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာကို အိုးမဲ သုတ္တဲ့သူ၊ အက်င့္ဆိုးတဲ့ သူအျဖစ္ သတ္မွတ္ ထားၾကတာ။

သူ ဘယ္လိုဆိုးတယ္ ဆိုတာကို နားမလည္တတ္ေသးတဲ့ အရြယ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ မသိေသးေပမယ့္ ေနာက္ ပိုင္းမွာ ခပ္၀ါး၀ါး သိခြင့္ရလာခဲ့တယ္။ ဦးႏိုင္၀င္း ဆိုးတယ္ ဆိုတာက သူတစ္ပါး ပစၥည္းကို လက္ေဆာ့ေျခ ေဆာ့ ရွိတာ၊ ခိုးတတ္တဲ့ အက်င့္ရွိတာကို ဆိုလိုတာ။ ဒီေတာ့ ဦးႏိုင္၀င္းက ေဆြမ်ဳိးေတြၾကားမွာ စုန္းျပဴးေပါ့။ အဲဒီတုန္းက ဦးႏိုင္၀င္းမ်ား အိမ္ကို လာၿပီဆိုရင္ အေမ တို႔က မ်က္လံုး ေဒါက္ေထာက္ၿပီးေတာ့ကို အသင့္အေန အထားနဲ႔ ၾကည့္ေနၾကရတာ။ တိုးတိုးတိတ္တိတ္နဲ႔လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို သတိေပး တတ္ေသးတယ္။

“ႏိုင္၀င္းလာရင္ သတိထား။ ပိုက္ဆံေတြ ဘာေတြ အလြယ္မထားနဲ႔။ ဒီေကာင္က သစၥာရွိတာ မဟုတ္ဘူး”

ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိ သေလာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ကို ဦးႏိုင္၀င္းလာလို႔ ပစၥည္းတစ္ခုခု ေပ်ာက္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိးေတာ့ ဒီကေန႔ အထိ မၾကံဳဖူးေသးဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဦးႏိုင္၀င္းက သူ႔အစ္မ ရင္းေတြ ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဒၚေတြ ကိုေတာ့ ခ်မ္းသာ မေပးတတ္ဘူး။ မၾကာခဏ ဆိုသလို အေဒၚတို႔က အိမ္ကိုေရာက္ ေရာက္လာတတ္ၿပီး သူတို႔ ပစၥည္းေတြကို ဦးႏိုင္၀င္းယူ သြားတဲ့ အေၾကာင္း တငိုငို တရယ္ရယ္နဲ႔ လာေျပာတတ္ ၾကတယ္။ ေတာ္ၾကာ ဦးႏိုင္၀င္း ဘာေတြ ယူသြားျပန္ၿပီ။ “ဗီ႐ိုေပၚ တင္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံ ကေလး မရွိေတာ့ဘူး”၊ “ေစ်းရင္းဖို႔ စုထားတဲ့ ပိုက္ဆံ ကေလး ႏိုင္၀င္း ယူသြားလို႔ မမရယ္။ ကၽြန္မတို႔ေတာ့ ဒုကၡ ေရာက္ပါၿပီ” ဆိုၿပီး အေမ့ကို မ်က္ရည္လည္ရြဲနဲ႔ ေျပာသံဆို သံေတြဟာ နားနဲ႔ မဆံ့ေအာင္ ၾကားခဲ့ရဖူးတယ္။ ဒီေတာ့ ဦးႏိုင္၀င္းေဟ့ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ ေက်ာထဲက စိမ့္ေနေအာင္ကို ေၾကာက္ၾကတာလည္း မေျပာနဲ႔ေလ။

ဦးႏိုင္၀င္းက ကၽြန္ေတာ္ တို႔အေမဘက္က ေတာ္တာ၊ အေမရဲ႕ဦးေလးက ေမြးတာဆိုေတာ့ အေမနဲ႔ ေမာင္ႏွမ၀မ္းကြဲ ဆိုပါေတာ့။ ဦးႏိုင္၀င္းမွာေတာ့ ေမာင္ႏွမ သံုးေယာက္ရွိတယ္။ သူ႔မွာ စြဲေနတဲ့ အက်င့္ ဆိုးေၾကာင့္ ဘယ္သူမွ ေမတၱာ မရွိဘူး။ ေနာက္ၿပီး လူကလည္း အဲဒီ အမႈနဲ႔ပဲ ေထာင္ထဲ ကို ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ႔ ဆိုေတာ့ အမ်ဳိးေတြ အားလံုးက သူ႔ကို ေပယ်ာလကန္ သေဘာ ထားလိုက္ၾကတယ္။

ေမတၱာမုိးပန္း မစဲတမ္းရြာ

အေမ့ကို ကြ်န္ေတာ္ စကားမေျပာ ျဖစ္ခဲ့သည္မွာ သံုးႏွစ္ေက်ာ္၍ ေလးႏွစ္နီးပါး ရွိေရာ့မည္။ အေမ့အိမ္ကို ကြ်န္ေတာ္ မသြား။

အေမရွိေသာ ပတ္၀န္းက်င္သို႔ မေတာ္တဆ ေရာက္သြားခဲ့လွ်င္လည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး လွည့္ပတ္ ေရွာင္ကြင္း၍ သြားလာ ေနခဲ့မိသည္။ ယုတ္စြအဆံုး အေဖႏွင့္ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြ အားလံုး ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ အဆက္အဆံ မျပတ္ၾကေသာ္လည္း အေမႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သိသိသာသာ ႀကီးကို ေ၀းကြာ ေနခဲ့ၾကသည္။ ထိုသို႔ ေ၀းကြာ ေနခဲ့သည္ကလည္း ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္၏ ခြ်န္းအုပ္၍ မရႏုိင္ေသာ မာနတရား၊ မခံခ်င္စိတ္ အစရွိသည့္ ေစတသိက္ ေတြေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ေခါင္းမာခဲ့ေသာ ကြ်န္ေတာ္၏ အက်င့္ဆိုးက ယေန႔အထိ အေမ့အေပၚ သံေတြသံခဲလို မာေက်ာလြန္း ေနခဲ့သည္မွာ အေတာ့္ကို လြန္လြန္းသည္ဟု ကိုယ့္ကုိယ္ကို သိပါသည္။

တကယ္ဆိုလွ်င္ သားတစ္ေယာက္ အေနျဖင့္ ဒီမွ်ေလာက္ အထိ အေမ့ အေပၚ မရက္စက္သင့္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ဖ၀ါးဦးခိုက္ ေတာင္း ပန္လိုက္သင့္သည္။ အေမ သည္ ကြၽန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာကို သာ ႐ုတ္တရက္ ျမင္လိုက္ရလွ်င္ ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ ၀မ္းသာမႈမ်ဳိးျဖင့္ အရာရာကို လ်စ္လ်ဴ ႐ႈလိုက္လိမ့္မည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေက်ာက္စိုင္ေက်ာက္သားေတြလို မာေက်ာခဲ့ေသာ ကြၽန္ေတာ့္အမွား ေတြကို အေမ့ အသိဥာဏ္ထဲမွ ခ်က္ခ်င္း ေမာင္းထုတ္ပစ္ လိုက္လိမ့္မည္ဆိုသည္ကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း သိသည္။

သို႔ေသာ္ အေမ့ဆီသို႔ ဒီကေန႔ ထက္ထိ ကြၽန္ေတာ္ မေရာက္ေသး။ ကြၽန္ေတာ္ သည္ပင္ အေမ့ကို ဒီေလာက္ သတိ ရေနေသးလွ်င္ ၀မ္းႏွင့္လြယ္၍ ေမြးခဲ့ရသည့္ အေမ၊ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျပဳစုေစာင့္ ေရွာက္ခဲ့ရသည့္ အေမ ပို၍ပင္ ဆိုးေနမည္ကို ကြၽန္ေတာ္သိသည္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ အေမသည္ ကြၽန္ေတာ္ ထိုင္တတ္သည့္ လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ေရွ႕မွ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတတ္သည္ ကို ကြၽန္ေတာ္ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ရပ္ကြက္ ႏွစ္ခုစာမွ် ျခားေနေသာ ကြၽန္ေတာ့္ ပတ္၀န္းက်င္သို႔ အေမ ေရာက္လာစရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိ။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေတြ႕လိုေတြ႕ျငား ေရာက္လာတတ္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းသိသည္။

“အေမ့ကို ကြၽန္ေတာ္ စကားမေျပာတာ ေလးႏွစ္ရွိၿပီ”

ဟု ဆိုလိုက္မိတိုင္း ၾကားရသူ အေပါင္းက ကြၽန္ေတာ့္ကို တေစၦ တစ္ေကာင္လို၊ ရြံရွာစရာ၊ မသတီစရာ သတၱ၀ါ တစ္ေကာင္ကို ေတြ႕ျမင္ လိုက္ရသလို အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္သြား တတ္ၾကသည္။ ဆားႏွင့္ ေတြ႕လိုက္ရေသာ တီေကာင္ တစ္ေကာင္လို တြန္႔ခနဲ၊ ဆတ္ခနဲလည္း ျဖစ္သြား တတ္ၾကသည္။ တစ္စံုတစ္ ေယာက္က “ဘာျဖစ္လို႔လဲ...”

ပူမႈရယ္တဲ့ ဆယ္ကုေဋ

လမ္းထိပ္က စီခနဲ ၾကားလိုက္ရၿပီး လူေတြ ဟိုေျပး ဒီလႊားနဲ႔ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္ေနၿပီ ဆုိကတည္းက ေဒၚပန္းရံု သိလုိက္ၿပီ။

ဒါဟာ သူ႔သားေတြထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ ဆုိတာ။ ဒါေၾကာင့္ ေခါင္းေပၚက ဖြာရရာ က်ေနတဲ့ ဆံပင္ျဖဴျဖဴေတြကိုေတာင္ ျပန္မထံုးအားဘဲ လမ္းထိပ္ဆီကို အူယားဖားယား ေျပးထြက္ လာခဲ့မိတယ္။ ခါးထဲက လံုခ်ည္ကလည္း ဖုိသီဖတ္သီ။ ေျခေထာက္မွာလည္း ဖိနပ္ေတာင္ ကပ္ႏုိင္တာ မဟုတ္ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ အတြက္ စုတ္သပ္စရာ၊ ေခါင္းတခါခါ လည္တခါခါ ျဖစ္စရာ အပူရုပ္ ဆိုတာ သိပ္ေသခ်ာတယ္။ ေဒၚပန္းရံု လမ္းထိပ္ေရာက္လို႔ ေဇာ္ႀကီးတို႔ ထိုင္ေနက် လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ကို လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ ထင္ထားတဲ့ အတုိင္းပဲ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္ေနတုန္း။ သနားသလိုလို ကရုဏာ သက္သလိုလုိနဲ႔ ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္ လုပ္ေနၾကတဲ့ လူအုပ္ၾကားထဲကို ေဒၚပန္းရံု တိုး၀င္လုိက္တဲ့ အခါမွာ လူငယ္သံုးေလးေယာက္က ေဇာ္ႀကီးကို ၀ိုင္းဆြဲေနၾကတာ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။

“ဖယ္စမ္းပါကြာ။ ဒီေကာင္ သက္သက္ လူပါး၀တာကြ။ ငါမခံႏုိင္ဘူး။ ဒီေကာင့္ကို သတ္မယ္”

ႏႈတ္ကလည္း ျမည္၊ လူကလည္း ရုန္းနဲ႔ အုန္းအုန္း ထေနတဲ့ လူေတြၾကားထဲက သူ႔သားကို ေဒၚပန္းရံုက
“ဟဲ့ေကာင္ ေဇာ္ႀကီး၊ နင္ျပႆနာ ရွာျပန္ၿပီလား ဟင္။ နင္တို႔ ငါ့ကိုမ်ား သနားၾကပါဦးဟယ္” ဆုိၿပီး ငိုသံႀကီးနဲ႔ လွမ္းေျပာရင္း သူ႔သားနားကို ကပ္သြားတယ္။

“ဟာ အေမ ဘာသိလို႔လဲဗ်။ ဒီေကာင္က ေတာ္ေတာ့္ကို လူပါး၀တာ အေမရ။ ေဟ့ေကာင္ မင္း ထမင္း၀ေအာင္ စားထား။ မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ ေတြ႔ၾကဦးမယ္”

ႀကိမ္းရင္းေမာင္းရင္း၊ ရုန္းရင္းကန္ရင္းနဲ႔ ေဇာ္ႀကီးက တျဖည္းျဖည္း ၿငိမ္သက္စ ျပဳအလာမွာ ဟိုတစ္ေယာက္က အဲဒီ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိေတာင္ မေနေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ေဒၚပန္းရံုက သူ႕သားကို ေဖ်ာင္းဖ်ၿပီး အိမ္ ျပန္ေခၚလာရတယ္။ အိမ္ ေရာက္ေတာ့မွ ေဇာ္ႀကီးကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္က်ိတ္ ေမးရတယ္။